Het nadenkboekje "Innerlijke beschaving geeft geluk" geschreven door Frans Winkler, is uitgebracht.
Isbn 978 90 8666 170 1 prijs overal 9,95 euro. (Goedkoper kan niet.)
bijvoorbeeld bij: http://tinyurl.com/69ejfzn of bij bol.com of bijv. bij Selexyz, etc.
Een hoofdstukje als proeve:
14. Over genenwerking en geloven in god.
Vrij jong was ik nog, ik denk een jaar of zeven, dat ik kerkorganisaties maar een vreemde zaak begon te vinden. Op gevoed in een vrijzinnig hervormd gezin, mijn moeder lid van het kerkbestuur, begon ik na te denken over de rol van de dominee.
Dat was toch ook maar een mens. Die kon net zo min communiceren met god; hoe wist die dan precies alles. Elk mens heeft zijn fouten, dus ook de dominee. Dan kan het toch niet zo zijn, dat alles wat van de kansel af verkondigd werd waar zou zijn. Mijn ouders waren intelligent, maar wisten vaak dingen niet. Dus hoe kon het dat de dominee het allemaal beter zou weten. Ik begon mijn vertrouwen in de kerk als instituut te verliezen. Zoals zo veel mensen, begon ik te geloven in "iets". Er moest wel iets zijn, maar wat. Toch een god? Maar de kerk zelf had voor mij afgedaan. Alleen uit piëteit voor mijn ouders ging ik nog naar de jeugdkerk.
Onlangs had ik weer eens een discussie met gereformeerde vrienden. Zij bidden vaak en geloven heilig in god. Maar tot mijn grote verrassing hadden zij ook de kerk als instituut in de ban gedaan. Ze zeggen tegen iedereen dat ze gereformeerd zijn, maar dat doen ze om dat hun persoonlijk geloof in god het dichtste bij de vorm van deze kerk past.
Opnieuw het argument: er moet toch iets zijn. We houden toch contact met ouders en nageslacht. Dat gaat toch niet verloren. Die blijven we toch zien na hun en onze dood. Geloof werd door hun voorouders mondeling doorgegeven aan de kinderen en dat kon toch niet allemaal zomaar verloren gaan. Daar moest toch wel een god zijn.
Toen viel bij mij het kwartje. Ik vertelde dat in mijn wereld, in mijn gedachten, de genen de dragers waren van diezelfde verhalen en ervaringen. Dat we via de genen in verbinding staan met onze voorouders. Dat er niets verloren gaat als er geen god is. Dat de kinderen en klein kinderen en hun nageslacht door onze genen en die van onze voorouders dagelijks beïnvloed worden in hun doen en laten. En dat je, als ze al geboren zijn toch nog gewoon communicatief en met voorleven kan beïnvloeden, zodat hun genen voor verder nageslacht aangepast kunnen worden.
Zij streng gelovig, ik absoluut niet gelovig in god, we dachten precies hetzelfde alleen begrepen we dat niet van elkaar. De genenwerking en het geloven in god hebben gewoon hetzelfde effect. Wat een verrassing. Wat een openbaring.
Geloven in god voor een gelovige = genenwerking voor een ongelovige.
En dat met dezelfde resultaten voor het leven en het doorgeven van belangrijke zaken in het leven. Dezelfde overleveringsresultaten.
Verder nadenkend moet het ook haast zo zijn dat ons onderbewustzijn veel meer bevat, dan wij kunnen schatten. Het is immers vaak zo dat we de situatie al kennen, het antwoord al weten en hoe te handelen. Leven we niet vaak in nieuwe situaties, die onze voorouders ook al mee maakten. Krijgen we de kans om het deze keer goed te doen? Om oude fouten op de genen vastgelegd te verbeteren?
Het onbewuste, de opslag op de genen, de acties van god, hypnotische oproepen, alles kun je onderzoeken, antwoorden blijven toch uit. Maar ik ben blij met mijn ontdekking, dat we, de gelovige en de ongelovige hetzelfde denken, hetzelfde resultaat beogen, en dat we eigenlijk hetzelfde bedoelen te zeggen alleen hele andere woorden gebruiken.
Geloven en genenwerking is in. De kerk (als instituut) is uit. De wereldreligies hebben afgedaan.
verdere info op websites: http://www.franswinkler.nl of http://www.vinclair.nl of http://vinclair.vpweb.nl
